ถ้าเราเป็นคนที่อิจฉา ถ้าเราเป็นคนที่โลภ ต้องทำดีๆด้วยการให้ ยอมสละที่ ยอมสละสิ่งของให้ ฝึกให้เกิดการให้ จิตใจจะโน้มน้าวไปทางที่ให้เสียสละ สุดท้ายก็จะได้ประสบผลสำเร็จ เป็นคนที่มีจิตใจยอมให้และจะ ไม่ตระหนี่ ไม่โลภ โทสะจริต คิดใหม่ เราก็เจริญเมตตา แผ่เมตตาให้เขา เขาว่าเราก็ตั้งสติไว้ แผ่เมตตาไป แผ่เมตตาไป จิตใจก็เป็นสุข ไม่ร้อนทุรนทุราย ไม่ฆ่าตัวตาย เราโกรธเขา เราก็ร้อนนอนเป็นทุกข์ แต่เขาเล่านอนสุขสบายดี คนที่เราโกรธเขา เขาไม่รู้หรอก นอนสบาย แต่เราที่โกรธเขาแหละ แหม ทำไมคนนี้ดูก็ไม่สวย ทำไมจิตใจมันต่ำอีก กลับไปนอนค้างคืนนึกถึงหน้าคนนั้นอีก เขาไปแทรกอยู่ในใจเรา สุดท้ายเราเป็นไง เศร้า ทุกข์ ทุกข์ตลอดเวลา นั่นคือภาวะทางจิตใจ นี่หน้าที่ ฝากไว้ โอวาทธรรม พระครูปทุมภาวนาจารย์ (หลวงพ่อวีระนนท์ วีรนนฺโท) จากหนังสือ “หัวใจของกรรมฐาน” หน้า ๑๕๕ สนใจอ่านเพิ่มเติมได้ที่ http://www.watpacharoenrat.org/home/medial.php?prid=17 ที่มาของภาพ : ประเทศอินเดียปี 2557