สัมมาอาชีวะ การเลี้ยงชีวิตชอบ เลี้ยงอะไร ชีวิตเรา เราเอาอะไรมาหล่อเลี้ยงชีวิตเรา พ่อแม่ มีอาหารหล่อเลี้ยงใจคือลูก ญาติโยมบางคนมีอาหาร หล่อเลี้ยงใจคือทรัพย์ แต่นั่นคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงชั่วครั้งชั่วคราว มันไม่ได้หล่อเลี้ยงตลอดไปทั้งชีวิต ทั้งหลับ และตื่น อิ่มปุ๊บ พอแล้ว มันก็หาย แต่พอไม่อิ่ม มันหิว ก็คิดหา อะไรที่จะมาทำให้อิ่มอีก หิวอีก หาอีก มันจึงหนา ปุถุชน จึงแปล บุคคลผู้หนา มันจึงหนา จึงเหาะไม่ได้ ลอยไม่ได้ เหมือนในพรหมชาลสูตร นั้นคือภาวะแห่งจิต ที่ดำมืด หมกมุ่น หนา การเลี้ยงชีวิต คือการเลี้ยงด้วยสภาวะที่เป็นธรรมะ ธรรมะอะไรที่เลี้ยงใจ คือความถูกต้อง ดีงาม ความสุขสงบของจิต นั้นคือเลี้ยงใจเรา งานกายจะหนักก็ช่าง แต่มีกำลังใจที่หล่อเลี้ยงใจ จากนั้น งานก็เบา กำลังใจที่หล่อเลี้ยงที่ดีที่สุด คือธรรมะ มันไม่ต้องการกำลังใจจากใคร มันเป็นภาวะหน้าที่ คือหน้าที่ ธรรมะคือหน้าที่ หน้าที่คือธรรมะ จึงจะไม่มีทุกข์ จึงจะไม่มีคำว่าผิดหวัง นั่นคือการเลี้ยงชีวิตจิตวิญญาณของเรา ไม่มีใครมาเลี้ยงเราได้ เราต้องเลี้ยงเรา ด้วยการเสาะแสวงหา สร้างให้เกิด ให้มีขึ้น ด้วยการสร้าง ศีล สมาธิ ปัญญา ในหลักนี้แหล่ะ ที่จะทำให้เราพ้นวิกฤติของชีวิตได้ โอวาทธรรม พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. (หลวงพ่อวีระนนท์ วีระนนฺโท) จากธรรมบรรยายในโครงการพัฒนาจิตเพื่อพ่อ ครั้งที่ ๘๗ วันที่ ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐ สนใจดูเพิ่มเติมได้ที่ https://www.youtube.com/watch?v=52TTjkprQLo