องค์ภาวนา...เป็นบทนำสู่ความสงบ องค์ภาวนาพองหนอ ยุบหนอ พุทโธ สัมมา อะระหัง นะมะ พะธะ นะโมพุทธายะ เกิด ดับ ไหว นิ่ง นี้เป็นเพียงบทนำไปสู่ความสงบ และเกิดสมาธิได้ง่าย สุดท้ายเราไม่ได้เอาสิ่งเหล่านี้ไปกำหนด เราจะกำหนดแต่สภาวธรรมขั้นสูงที่เกิดขึ้น เปรียบเหมือนกับเจดีย์กับยอดเจดีย์ เราจะเห็นว่าฐานเจดีย์จะกว้าง ยอดเจดีย์จะแหลมสุดที่เดียวนั่นคือเขาสร้างจากปริศนาปรัชญาสอนธรรมแห่งพุทธศาสนา แม้การสร้างพระพุทธปฏิมากรที่มีเกศแหลมก็เช่นกัน จะอย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะยืน จะนั่ง หรือจะนอน แต่สุดท้ายก็วนเข้าเกศแหลม ซึ่งทุกคนต้องทิ้งทั้งหมดดูแต่สภาวะคือสภาวะอาการพอง สภาวะอาการยุบ สภาวะอาการปวด สภาวะอาการเจ็บ สภาวะเมื่อย นี่คือเรามีหน้าที่ดูสภาวะอาการที่เกิดขึ้น ไม่ได้เป็นคนบังคับหรือเป็นคนแต่งบทละคร แต่มันเป็นของมันเอง จึงเรียกว่าปรมัตถสภาวะ พูดไปจะเป็นเรื่องหนักเกินไป เกรงว่าจะตามไม่ทัน อาตมาจะพูดเรื่องสภาวะปรมัตถ์ในคราวต่อไป ดังนั้นจะเห็นได้ว่าตัวภาวนาเป็นแต่เพียงทางผ่านหรือดอกไม้ริมทางเอามาหลอก ไม่ให้จิตของเราแกว่งไป ในที่นี้คือลิง พระพุทธเจ้าตรัสว่าจิตของเราเปรียบเหมือนลิง ลิงมันกระโดดโลดเต้นไป เจ้าของจึงผูกล่ามโซ่ไว้ที่คอ เปรียบว่าจิตของเรา มีตาเหมือนงู มีหูเหมือนจระเข้ จิตเหมือนสุนัขบ้าน ตาเหมือนงูที่มันจะคอยมองคนอื่น คอยเหลือบมองคนอื่นเรื่อยๆ ไป มันมองด้วยจิตที่มีความรู้สึกในตัว เราก็มองธรรมดา ไม่ว่าคนนั้นเป็นอย่างนี้ คนนั้นไม่เป็นอย่างนี้ เราไม่ปรุงแตง่ จิต ถ้ามองด้วยสติตัวเองควบคุมอยู่ เราจะมองเฉยๆ เช่น คนสักว่าคน ผู้หญิงสักว่าผู้หญิง ผู้ชายสักว่าผู้ชาย แต่สูงขึ้นไปไม่มีผู้หญิง ไม่มีผู้ชาย มีแต่ธาตุเท่านั้น โดยไม่มีตัวตน โอวาทธรรม พระครูปทุมภาวนาจารย์ (หลวงพ่อวีระนนท์ วีรนนฺโท) จากหนังสือ “อิสระแห่งจิต” เล่ม ๑ หน้า ๙๖ – ๙๗ สนใจอ่านเพิ่มเติมได้ที่ http://www.watpacharoenrat.org/home/medial.php?prid=17